เมื่อวันที่ 16 ที่ผ่านมา..ผมได้ไปดูคอนเสิร์ต BOYdPOD กับเพื่อนคนนึง
้
เราเริ่มออกเดินทางตั้งแต่ 17.30 ซึ่งกว่าจะหา TAXIได้ ใช้เวลานานพอควรเลย
TAXI เด๋วนี้หยิ่งกว่าแต่ก่อนเยอะเลย เรียกแล้วชอบทำเป็นไม่สนใจ...
จะไปงอนมันก้อไม่ได้ เพราะ TAXI มันคงไม่ง้อผมแน่ๆ แต่ไม่เป็นไร
เพราะผมมีคนที่ชอบง้ออยู่เคียงข้างแล้ว ^-^ (แต่ผมจะไม่งอนมันบ่อยหรอก มั้ง อิอิ)
เรามีเวลาก่อนที่คอนเสิร์ตจะเริ่มประมาณ 1 ชั่วโมง ก็เลยมีเวลาที่จะไปหาอะไรใส่ท้อง
(แต่เราคงไม่ไปเอาหนังควายใส่เป็นแน่55+) ก่อนที่จะได้ไปดื่มด่ำกับเสียงเพลง
ซู่!!!~ อยู่ดีดีฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก ทั้งที่ตอนเดินทางมาฝนฟ้าไม่มีทีท่าว่าจะ
รื่นเริงได้เพียงนี้ แต่ดีที่เราได้จับจองที่นั่งใน FoodCenter ไว้เรียบร้อยแล้ว...
.....
...........
บนกระดาษที่ถูกกระเป๋าตังค์สีดำของผมทับไว้..
เมื่อกลางวัน
เรา....
ขอโทษนะ ^-^
เป็นคำขอโทษที่ไม่ได้ออกจากปากผมครั้งแรก ที่ผมแอบเขียนแล้วเอากระเป๋าตังค์ปิดไว้
ขอโทษ เนื่องจากเรื่องที่เราหงุดหงิดใส่กันเมื่อตอนกลางวัน ซึ่งผมเหมาเอาเองว่าผมผิด
(ตอนเราเขียนน่ะ ไม่รู้ว่าแกรเห็นรึปาวนะ หวังว่ามันคงเนียนกว่าตอนไปเที่ยวอัมพวา 55)
เธอหยิบกระเป๋าตังค์ออกแล้วมองไปที่ตัวอักษรเหล่านั้นหยิบดินสอขึ้นมาแล้วทำท่าเหมือนจะเขียน
เธอไม่ได้เขียน.. แต่ยื่นกระดาษแผ่นนั้นมาให้ผมอ่าน..
เมื่อกลางวัน
เรา....
ขอโทษนะ ^-^
เธอยิ้ม..^-^
ผมยิ้ม.. ^-^
..ฝนเริ่มซาลงแล้ว..
..ประตูทางเข้าเปิด..
เราเดินขึ้นบันไดไปชั้น 3 ไปนั่งในตำแห่งเดียวกับที่บัตรได้ระบุไว้
แล้วก้อหยิบเอากล้องถ่ายรูปขึ้นมาบรรเลงเพลงถ่ายภาพ ก่อนที่เพลง
จิงๆจะบรรเลง
คอนเสิร์ตเรื่มแล้ว...
ผมขนลุกอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เหมือนน้ำตามันจะไหลออกมา
ให้ได้อย่างไงอย่างงั้น
บทเพลงของพี บอยด์ โกสิยพงศ์ ที่ถูกถ่ายทอดโดย คุณป๊อด และ
ศิลปินรับเชิญอีกหลายๆคน ถูกบรรเลงไปเพลงแล้ว เพลงเล่า..
มันเหมือนกับประตูไปที่ไหนก็ได้ ของโดราเอม่อน หรือไม่ก็เป็น ไทม์ แมทชีน
ที่สามารถ พาเราไปยังที่ที่สวยงาม เป็นอดีตที่หอมหวาน หรือหม่นหมอง
เป็นอนาคนที่รอคอย ที่สดใส หรือแม้แต่ในที่ๆเราไม่เคยไป
ผมเหลือบมองเพื่อนทีมาด้วยกับผม เห็นร้อยยิ้มที่มีความสุข
มันทำให้รู้สึกว่า..
ประตูไปที่ไหนก็ได้และไทม์ แมทชีน นั่นไม่จำเป็นสำหรับผมแล้ว..
เพลงทุกเพลงเป็นเพลงที่เคยผ่านหูผมมาแล้วทั้งสิ้น และรู้สึกว่ามันเพราะมากๆ
แต่ในคอนเสิร์ตครั้งนี้ เพลงเหล่านั้น มันเพราะกว่าที่เคยเป็น เพราะกว่าที่เคยฟัง
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร...
อาจเป็น..เพราะรอยยิ้มของเธอ..^-^ ก็เป็นได้..
เพลงช่วงที่ดีที่สุดกำลังบรรเลงอยู่...
ทุกคนได้ฟังก็คงย้อนกลับไปนึกถึงช่วงเวลาดีดีที่ผ่านมาในอดีต
ผมเองก็ไม่ต่างจากคนเหล่านั้น..
เธอเงียบ.. ผมอยากรู้จังว่าเธอคิดอะไร..
เธอหันมามองผมแล้วถามว่า..
"แก เป็นอะไร"
"ป่าว" ผมยิ้ม ^-^
ผมว่า..บางทีช่วงที่ดีที่สุดสำหรับผมมันไม่ใช่อดีต
จริงๆแล้วช่วงเวลาที่ดีที่สุดของผมคือ ตอนนี้!! ต่างหาก
เพลงสุดท้ายของค่ำคื่นนี้ผ่านพ้น..
ผมว่า.. ดนตรียังไงก็ยังเป็นสิ่งมหัศจรรย์เสมอ...
โดยเฉพาะ......คืนนี้.......
edit @ 17 Jul 2008 16:55:41 by ปีเหม่ย*
